Monthly Archives: Μαΐου 2017

Ξεσηκωμός ενάντια στη νέα ληστεία και στην κοροϊδία κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ – Όλοι στη γενική απεργία στις 17 Μάη

athhna-kinhtopoihsh-gia-th-koinonikh-asfalish-28

«Εμπρός λαέ ξεσηκωμός ενάντια στη νέα ληστεία και στη κοροϊδία κυβέρνησης – κεφαλαίου – ΕΕ. Όλοι στη γενική απεργία στις 17 Μάη». Με αυτό το σύνθημα σε ανακοίνωσή του, το ΠΑΜΕ καλεί εργαζόμενους, ανέργους, αυτοαπασχολούμενους, επιστήμονες, αγρότες, νέους και νέες να συμμετάσχουν μαζικά στην απεργία στις 17 Μάη και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα.

«Να μην πάρει ανάσα η κυβέρνηση. Να αισθάνεται την αναπνοή χιλιάδων εργαζόμενων», τονίζει το ΠΑΜΕ και καλεί σε απογευματινά συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις και στις 18 Μάη.

Παρατίθεται ολόκληρη η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ:

«Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Όλοι μαζί, εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, ελευθεροεπαγγελματίες επιστήμονες, αγρότες, νέοι και νέες να βάλουμε φρένο στη διαρκή εξαθλίωση της ζωής μας, να διεκδικήσουμε την αναπλήρωση των απωλειών μας, να αγωνιστούμε για νέες διεκδικήσεις με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας.

  • Επεκτείνουν τη νομοθετική κατάργηση των κλαδικών ΣΣΕ, τον άθλιο κατώτερο μισθό, τον απαράδεκτο διαχωρισμό παλιών και νέων εργαζομένων. Τσακίζουν τους μισθούς μας!
  • Απελευθερώνουν τις ομαδικές απολύσεις, φέρνουν το lock out (ανταπεργία των εργοδοτών) από το παράθυρο.
  • Κανείς δεν ξεφεύγει από τη νέα λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος! Με το νέο αφορολόγητο αφαιρούν 1 ½ μισθό από κάθε εργαζόμενο, ακόμα και από όσους αμείβονται με μόλις 406 ευρώ το μήνα! Ένας εργαζόμενος με ετήσιο εισόδημα στα 10.000 ευρώ, δηλαδή μισθό 700 ευρώ το μήνα, θα πληρώσει φόρο 900 ευρώ από 250 ευρώ που είναι σήμερα! Καταργούν έμμεσα το 13ο και 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα.
  • Τσακίζουν τις συντάξεις! Κλέβουν από τους συνταξιούχους μέχρι και 2 συντάξεις το χρόνο. Οι εκτιμήσεις προβλέπουν ότι από τη νέα συμφωνία θα θιγούν πάνω από 900 χιλιάδες συνταξιούχοι με κύρια σύνταξη πάνω από 700 ευρώ. Η σφαγή των συνταξιούχων τα τελευταία χρόνια αγγίζει αθροιστικά τα 10 δισ. ευρώ!
  • Καταργούν την Κυριακή-αργία! Μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε δούλους των πολυεθνικών! Η κυβέρνηση φέρνει τη δουλειά ήλιο με ήλιο, 7 μέρες την εβδομάδα! Μας επιστρέφει σε συνθήκες του προηγούμενου αιώνα!
  • Τσακίζουν ακόμα και τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας που λαμβάνει μόνο το 1/10 των ανέργων, αφαιρώντας 1,5 εκατ. ευρώ το χρόνο.
  • Γίνεται νέα σφαγή σε επιδόματα προστασίας των εργαζομένων. Εξαϋλώνουν το επίδομα θέρμανσης, προχωρούν σε καρατόμηση όσων επιδομάτων απέμειναν για την Κοινωνική Πρόνοια. Βάζουν νέους «κόφτες» στην Υγεία, στα φάρμακα, στις εξετάσεις.
  • Με τις νέες ιδιωτικοποιήσεις σε ΔΕΗ, ΔΕΠΑ, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΣΦΑ, ΕΥΑΘ, ΕΛΠΕ, τα τιμολόγια θα πάρουν νέα φωτιά. Το χαντακωμένο λαϊκό εισόδημα θα επιδεινωθεί κι άλλο.
  • Απελευθερώνουν πλειστηριασμούς, κατασχέσεις με την παράδοση των «κόκκινων» δανείων σε ντόπια και ξένα funds.
  • Κατ’ απαίτηση των «μεγαλοεπενδυτών» θέλουν να βάλουν στο γύψο τη συνδικαλιστική δράση, να επιβάλουν σιωπή νεκροταφείου! Βάζουν νέα εμπόδια στην ίδρυση και λειτουργία των σωματείων, στην οργάνωση των αγώνων!

Να μην περάσει η νέα επέλαση στις ζωές μας!

Το πακέτο μέτρων αποτελεί το 4ο μνημόνιο που φορτώνεται στις πλάτες της εργατικής – λαϊκής οικογένειας. Περιλαμβάνει νέα προνόμια για τους επιχειρηματικούς ομίλους, νέα βάσανα για τους εργαζόμενους.

Τα νέα μέτρα ρίχνουν λάδι στη φωτιά που κατακαίει τα δικαιώματά μας, τις ζωές μας. Έρχονται να προστεθούν στα προηγούμενα, διαμορφώνουν μόνιμες ανατροπές για τις επόμενες γενιές. Τα «αντίμετρα», που αναφέρει η κυβέρνηση, είναι κοροϊδία. Φτάνει πια με τα ψέματα και τις απάτες τους. Μεγάλο κομμάτι των δήθεν «αντιμέτρων» ενισχύει άμεσα μεγάλες επιχειρήσεις και όχι τους εργαζόμενους.

Κανένας συμβιβασμός με τη νέα συμφωνία-ληστεία, το 4ο μνημόνιο!

Βλέπουμε καθαρά ποιο είναι το περιεχόμενο της δήθεν δίκαιης ανάπτυξης που με θρασύτητα συνεχίζουν και αναφέρουν. Είναι ανάπτυξη για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων που πατάει πάνω στα συντρίμμια των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων, στην ολοένα και πιο άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς.

Πρόκειται για την ανάπτυξη των αμύθητων κερδών των λίγων, για την οποία η κυβέρνηση φτάνει στο σημείο να μπλέξει τη χώρα μας σε επικίνδυνα και αιματηρά γεωπολιτικά παιχνίδια. Προβάλλουν το στόχο “της γεωστρατηγικής αναβάθμισης” της ελληνικής πλουτοκρατίας και συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους. Απαιτούμε καμία εμπλοκή, καμία συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και οι νέες, όλος ο εργαζόμενος λαός διεκδικούμε την αναπλήρωση των απωλειών μας, τις σύγχρονες ανάγκες μας. Καταδικάζουμε την ενιαία γραμμή των κομμάτων που στήριξαν το τρίτο μνημόνιο, που στηρίζουν την πολιτική των μονοπωλίων και το σύστημα της άγριας εκμετάλλευσης και ευθύνονται για τη διαρκή εξαθλίωση της ζωής μας. Παίρνουμε την επιτυχία της απεργίας και της οργάνωσης της πάλης στα χέρια μας, προσπερνώντας τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, τις πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που αποτελούν τον πιο συνεπή σύμμαχο του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών οργανώσεων.

Εμείς έχουμε το δίκιο! Εμείς έχουμε τη δύναμη!».

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ -ΕΚΔΗΛΩΣΗ 7 ΜΑΗ του ΚΚΕ, ΠΕΝΤΕΛΗ

 

     Τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής και ειδικά τους 14  Πεντελιώτες κομουνιστές, αγωνιστές τίμησαν την Κυριακή 7 Μάη , στην Παλαιά Πεντέλη , η Κ.Ο. Μελισσίων-Πεντέλης του ΚΚΕ και το Παράρτημα Μελισσίων της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

         Η Ευαγγελία Κρασσά , πρόεδρος του Παραρτήματος ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ αναφέρθηκε στη δράση της ΕΠΟΝ στην περιοχή των Μελισσίων και της Πεντέλης, στο Λόχο του ΕΛΑΣ στην περιοχή , αλλά και στη σύγχρονη επίθεση της Ε.Ε. για την κατασυκοφάντηση της λαϊκής πάλης τη δεκαετία του ’40 με κύριο στόχο την συνείδηση της νέας γεννιάς.

        Ο Κωνσταντίνος Τσιλογιάννης εκ μέρους της Κ.Ο. Μελισσίων –Πεντέλης του ΚΚΕ ανέφερε στην ομιλία του:

«Για το ΚΚΕ και την ΚΝΕ η θυσία των συντρόφων μας αποτελεί οδηγό και φάρο, μας εμπνέει στους σημερινούς και αυριανούς αγώνες, μέχρι την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.  Απέδειξαν πως κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος , πως η δύναμη του λαού όταν είναι αποφασισμένος είναι ανεξάντλητη. Στο πρόσωπο τους τιμάμε το μεγαλείο της λαϊκής αντίστασης, της λαϊκής πάλης ενάντια στα δημιουργήματα του καπιταλιστικού συστήματος, όπως είναι ο φασισμός, η κρίση και ο πόλεμος.

Χρέος μας όμως δεν είναι μόνο να τους θυμόμαστε αλλά και να αντλούμε δύναμη και συμπεράσματα από την πάλη τους, από την πάλη της δεκαετίας του ’40. Αντίσταση-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Δεκέμβρης 1944- Δημοκρατικός Στρατός μας διδάσκουν πως χρειάζεται πάντα σε όλες τις καμπές του αγώνα, στις νίκες και τις ήττες, σε οποιεσδήποτε συνθήκες Κομμουνιστικό Κόμμα ισχυρό, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς, μέσα στους εργαζόμενους. Αποδεικνύεται πως η κατάκτηση της εργατικής-λαϊκής εξουσίας αποτελεί μια σύνθετη διαδικασία που απαιτεί αντοχή, προετοιμασία και πάνω απ’ όλα στοχοπροσήλωση στον τελικό σκοπό.» Και έκλεισε με τα εξής λόγια:

 «Στα τελευταία λόγια του νεαρού αγωνιστή Δημήτρη Σόφη από την Πεντέλη : «Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα»  απαντάμε: παίρνουμε τη σκυτάλη από τη θυσία σου και συνεχίζουμε. Το ΚΚΕ δεν υποστέλλει τη σημαία της κοινωνικής απελευθέρωσης , για το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη.»

            Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με προσκλητήριο των 14 νεκρών, ποιήματα των Ρίτσο, Βάρναλη και Αργουλέ που απήγγειλαν μαθητές καθώς  και με κατάθεση στεφάνων από το ΚΚΕ , την ΚΝΕ  και την ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ.

Τα ονόματα των 14 αγωνιστών από την Πεντέλη και τα Μελίσσια:

ΒΑΛΒΗΣ  ΣΠΥΡΙΔΩΝ  , ΒΑΛΒΗΣ  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ,  ΓΙΑΝΝΑΡΑΚΗΣ  ΣΤΕΦΑΝΟΣ , ΓΚΑΛΓΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ , ΚΑΚΑΒΟΥΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ , ΜΑΡΓΑΝΤΙΝΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΠΑΝΕΤΗ  ΕΛΕΝΗ, ΠΑΝΕΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, ΡΟΖΑΝΗΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΡΟΖΑΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΣΟΦΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΣΟΦΗΣ  ΔΗΜΗΤΡΗΣ , ΤΟΡΒΑΣ  ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ανακοίνωση ΚΚΕ για τα 72 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

raixstagk

Σε ανακοίνωσή του για τα 72 χρόνια από τη μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη των Λαών το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Τιμάμε την 9η Μάη, που ήταν, είναι και θα είναι ορόσημο της μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, σε πείσμα όλων όσοι επιχειρούν να παραχαράξουν την Ιστορία, για να ξεχάσουν οι λαοί, κυρίως οι νεότερες γενιές, την Αντιφασιστική Νίκη και τα ιστορικά διδάγματα που απορρέουν απ’ αυτήν.

Αποτίουμε φόρο τιμής σε όσους αγωνίστηκαν με το όπλο στο χέρι, όσους θυσιάστηκαν, όσους έδρασαν με κάθε τρόπο ενάντια στο ναζιστικό – φασιστικό ιμπεριαλιστικό «άξονα» Γερμανίας – Ιταλίας – Ιαπωνίας και των συμμάχων τους. Τιμάμε τη δράση των Κομμουνιστικών Κομμάτων που ηγήθηκαν των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιφασιστικών κινημάτων.

Είμαστε περήφανοι για το Κόμμα μας, το ΚΚΕ, που αποτέλεσε την ψυχή, τον αιμοδότη και καθοδηγητή του ηρωικού αγώνα του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και των άλλων ΕΑΜικών οργανώσεων.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όπως και ο Πρώτος, ήταν απόρροια των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα των αγορών, που οξύνθηκαν σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, βάθυναν την ανισόμετρη καπιταλιστική ανάπτυξη και κατέστησαν και πάλι τη Γερμανία μεγάλη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.

Σήμερα, 72 χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί , στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης, οξύνονται σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην περιοχή μας, με επίκεντρο τις πηγές και τους δρόμους Ενέργειας. Αυτό αποδεικνύεται από τους δεκάδες τοπικούς και περιφερειακούς πολέμους, από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, με θύματα τους λαούς και με χιλιάδες πρόσφυγες και ξεριζωμένους. Επομένως, οι λαοί πρέπει να επαγρυπνούν, καθώς μεγαλώνουν οι κίνδυνοι εκδήλωσης ενός πιο γενικευμένου πολέμου, με την εμπλοκή και της Ελλάδας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υποκριτικά ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα είναι “όαση ειρήνης και σταθερότητας”, την ίδια στιγμή που η Ελλάδα συμμετέχει στο ΝΑΤΟ, έχει παραχωρήσει τη Σούδα, συμμετέχει στη διαπάλη για τη μοιρασιά “λείας”.

Η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Αντιφασιστική Νίκη και στη συντριβή του ναζισμού – φασισμού ήταν κορυφαία, με περισσότερους από 20 εκατομμύρια νεκρούς, τη στιγμή που οι νικήτριες καπιταλιστικές χώρες του Α’ Παγκοσμίου παρείχαν σημαντική βοήθεια στη Γερμανία, με σκοπό να την αξιοποιήσουν ως δύναμη κρούσης ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.

Οι νικηφόρες μάχες του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ, στο Λένινγκραντ, μέσα στο Βερολίνο απέδειξαν την ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος, της εργατικής εξουσίας, τα πλεονεκτήματα της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και του κεντρικού σχεδιασμού της οικονομίας. Χάρη σ’ αυτά τα πλεονεκτήματα μπόρεσε η Σοβιετική Ένωση να γίνει μια ισχυρή οικονομική δύναμη και να δημιουργήσει έναν αξιόμαχο Κόκκινο Στρατό.

Για να υπερασπίσουν αυτήν την εξουσία πάλευαν με τόσο σθένος οι μαχητές του Κόκκινου Στρατού, ο σοβιετικός λαός, υπερνικώντας τις στρατιωτικές δυνάμεις των ναζιστών, αλλά και την υπονόμευση των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας, που καθυστερούσαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη.

Η Ιστορία αυτή, που γράφτηκε με το αίμα των λαών, γίνεται προσπάθεια να “ξαναγραφτεί”, ιδιαίτερα μετά τη νίκη της αντεπανάστασης στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.

Στην παραχάραξη της Ιστορίας πρωτοστατεί η ΕΕ που καθιέρωσε την 9η του Μάη ως «Ημέρα της Ευρώπης», ενώ ταυτόχρονα προωθεί με διάφορα προγράμματα τον αντικομμουνισμό, την ταύτιση του κομμουνισμού με το φασισμό. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα απαγορεύονται σε μια σειρά χώρες, διώκονται αγωνιστές και αποκαθίστανται οι ναζιστές, τα Ες -Ες. Την ίδια ώρα η ΕΕ στηρίζει τις αντιδραστικές – ναζιστικές δυνάμεις που πραξικοπηματικά αναρριχήθηκαν στην κυβέρνηση της Ουκρανίας.

Στο παιχνίδι της παραχάραξης συμμετέχει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, καθώς συγχέει σκόπιμα και ανιστόρητα την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης με την “Ημέρα της ΕΕ”. Προσπαθεί να πείσει το λαό ότι η ιμπεριαλιστική συμμαχία της ΕΕ μπορεί να διορθωθεί με διαπραγματεύσεις και να επιστρέψει δήθεν “στις καλές της ρίζες”.

Η ιστορία της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, συνολικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποδεικνύουν περίτρανα και ανεξίτηλα πως ο ναζισμός – φασισμός είναι γέννημα θρέμμα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος. Άλλωστε και ο Χίτλερ αναρριχήθηκε στην εξουσία με τη στήριξη γερμανικών και άλλων μονοπωλίων. Επιβεβαιώνεται πως μόνο το εργατικό – λαϊκό κίνημα, μια ισχυρή Κοινωνική Συμμαχία, που έχει στόχο την εργατική εξουσία, μπορεί να αντιμετωπίσει και να ξεριζώσει το φασισμό, να απομονώσει τη ναζιστική Χρυσή Αυγή και την εγκληματική της δράση στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές.

Η Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη εμπνέει τους λαούς, τους διδάσκει πίστη στη δύναμή τους. Αυτήν τη δύναμη μπορούν και πρέπει σήμερα να δοκιμάσουν για να απαλλαγούν απ’ τα αντιλαϊκά μέτρα και τα μνημόνια διαρκείας, τη φτώχεια, την ανεργία και την εκμετάλλευση. Για να απεμπλακεί η Ελλάδα από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, να αποδεσμευτεί από το ΝΑΤΟ, να κλείσει η βάση της Σούδας και όλες οι ξένες στρατιωτικές βάσεις, να επιστρέψουν οι Έλληνες στρατιώτες που είναι εκτός συνόρων, να φύγει το ΝΑΤΟ από το Αιγαίο.

Εμπνεόμαστε και διδασκόμαστε από τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη. Συνεχίζουμε με ακλόνητη την πίστη ότι ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος, μόνη απάντηση στο βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, που γεννά φτώχεια, πολέμους, προσφυγιά. Αταλάντευτα συνεχίζουμε στην πρώτη γραμμή, με την εργατική τάξη και το λαό, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Μπαράζ παρεμβάσεων… σε γραμμή «αντι-ανασύνταξης»

588503

Με αφορμή την Εργατική Πρωτομαγιά, μια σειρά αστικών εφημερίδων, ειδικά στο «παλιό» και «νέο» σοσιαλδημοκρατικό φάσμα («Νέα», «Εφημερίδα των Συντακτών», «Αυγή»), γέμισαν με άρθρα και αναλύσεις για το εργατικό κίνημα. Με μπόλικο «κλάμα» και με μπόλικο τσουβάλιασμα των μαζικών συγκεντρώσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ με τα σκορποχώρια που εμφάνισε αντί για συγκεντρώσεις ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, μίλησαν για «επετειακές παρελάσεις που ακολούθησαν την πεπατημένη», για «περασμένα μεγαλεία», για «θλιβερές συγκεντρώσεις»…

Πίσω από αυτήν την παρέμβαση των αστικών επιτελείων υπάρχει ένας άμεσος στόχος, αλλά και ένας πιο μεσοπρόθεσμος.

Το άμεσο στοιχείο είναι η προφανής τους προσπάθεια να περνάει μια εικόνα απαξίωσης των εργατικών – λαϊκών αντιδράσεων απέναντι στην κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική, η προσπάθεια να στηριχθεί ο προκλητικός ισχυρισμός του πρωθυπουργού ότι τάχα δεν βγαίνει κανείς σήμερα στους δρόμους, άρα υπάρχει «νομιμοποίηση» της κυβέρνησης και της νέας αντιλαϊκής συμφωνίας που αυτή φέρνει για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Το θέμα όμως πηγαίνει και αρκετά παραπέρα: Στην πραγματικότητα, η παρέμβαση αυτή στοχεύει στην ίδια την κατεύθυνση, τον προσανατολισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό που τους απασχολεί είναι το πώς θα διασφαλιστούν η συνέχεια στον αποπροσανατολισμό της πλειοψηφίας των εργαζομένων, ο εγκλωβισμός τους «εντός των τειχών» της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, σε συνθήκες μάλιστα έντονων διεργασιών στο αστικό πολιτικό σκηνικό και σημαντικής απαξίωσης «παραδοσιακών» δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Τους απασχολεί το πώς θα βάλουν εμπόδια στη μάχη που δίνουν οι κομμουνιστές και δυνάμεις που συνεργάζονται μαζί τους στο συνδικαλιστικό κίνημα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, για τον προσανατολισμό του ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία τους.

Η επίθεση του κεφαλαίου, η ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης δεν μπορεί παρά να συνοδεύονται από την ένταση της επίθεσης στο εργατικό κίνημα, τόσο με νομοθετικά – κατασταλτικά μέτρα (εκεί εντάσσονται και οι αντιδραστικές αλλαγές που προωθούνται στο συνδικαλιστικό νόμο), όσο και με ιδεολογική – πολιτική παρέμβαση για τον προσανατολισμό του.

Η «πολυδιάσπαση» και οι «κοινές συγκεντρώσεις»…

Σε αυτό το πλαίσιο, όπως φάνηκε και με την αστική αρθρογραφία που ξεδιπλώθηκε με αφορμή την Πρωτομαγιά, πατώντας σε υπαρκτά προβλήματα του εργατικού κινήματος – από την επίθεση του κεφαλαίου, την ολέθρια επίδραση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, την απογοήτευση που γεννά ο εγκλωβισμός των εργατικών προσδοκιών στην εναλλαγή αστικών κυβερνήσεων – τα επιτελεία του συστήματος ξαναζεσταίνουν χρεοκοπημένες θεωρίες, τόσο για τα «αίτια» της σημερινής κατάστασης στο συνδικαλιστικό κίνημα, όσο και για τις «λύσεις».

Κάπως έτσι, για παράδειγμα, η «ΕΦ.ΣΥΝ», με άρθρα, σχόλια και ρεπορτάζ, ξανασερβίρει τα περί «πολυδιάσπασης»: «Πολλές συγκεντρώσεις, πολλές πορείες, πολλές διαδρομές χτες για την Πρωτομαγιά (…) Ας μην αναρωτιούνται πάντως τα στελέχη και οι συνδικαλιστές γιατί λέμε «κάθε πέρσι και καλύτερα»».

Για να μπει στη συνέχεια στο «ψητό» της παρέμβασής της: «Η Εργατική Πρωτομαγιά», σημειώνει με προσποιητή αφέλεια, «αποσκοπούσε να ενώσει τους εργάτες όλου του κόσμου σε ένα κοινό παγκόσμιο μέτωπο κατά των εκμεταλλευτών τους. Καθιερώθηκε ως ημέρα ενότητας και όχι ως ημέρα διάσπασης των εργαζομένων (…) Η βάση πάνω στην οποία καλούνται οι εργαζόμενοι να κινητοποιηθούν (…) δεν είναι οι διαφορετικές πολιτικές προτάσεις, αντιλήψεις και απόψεις που υπάρχουν, αλλά τα ίδια τα προβλήματα τα οποία είναι κοινά και τους ενώνουν (…) Σήμερα οι Ελληνες εργαζόμενοι βιώνουν για έβδομο χρόνο την πολιτική των μνημονίων (…) Τι άλλο θα έπρεπε να συμβεί για να αντιληφθούν οι συνδικαλιστικές και πολιτικές οργανώσεις ότι μια κοινή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση και διαδήλωση (…) επιβάλλεται εκ των πραγμάτων;».

Αν και η μαζικότητα είναι ένας δείκτης ωστόσο δεν αποτελεί από μόνη της κριτήριο, καθώς στο πλαίσιο των διεργασιών στο αστικό πολιτικό σκηνικό μαζικότητα μπορεί να εμφανίζουν κατά περιόδους διάφορες «παραλλαγές» που κινούνται στο πλαίσιο του συστήματος, όπως π.χ. οι «αγανακτισμένοι». Ομως, η λεγόμενη «πολυδιάσπαση» της εργατικής τάξης στην οποία αναφέρονται δεν είναι τίποτα περισσότερο από το γεγονός ότι την ίδια ώρα που πραγματοποιούνταν οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις των ταξικών συνδικάτων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού δεν μάζεψαν στις συγκεντρώσεις τους ούτε τους εκλεγμένους εργατοπατέρες.

Ας μείνουμε όμως στην ουσία, η οποία κρύβεται σε μια «λεπτομέρεια» των όσων αναφέρει η ίδια η «ΕΦ.ΣΥΝ», στο «κοινό παγκόσμιο μέτωπο κατά των εκμεταλλευτών» που πραγματικά συμβολίζει η Εργατική Πρωτομαγιά. Από πού και ως πού όμως προκύπτει ένα τέτοιο μέτωπο με τη συμπόρευση και την «κοινή πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση» με τις δυνάμεις εκείνες – κυβερνητικές και αντιπολιτευόμενες – που έχουν στην προμετωπίδα τους τις σημαίες των εκμεταλλευτών, δηλαδή την καπιταλιστική ανάπτυξη και την ταξική συνεργασία; Από πού και ως πού μπορεί να υπηρετηθεί ένα τέτοιο μέτωπο από τη συμπόρευση με δυνάμεις που μιλάνε για άλλο «μείγμα πολιτικής», για άλλο νόμισμα, για άλλο «παραγωγικό μοντέλο», που θα υπηρετεί όμως το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης όπως και αν ονομαστεί (π.χ. παραγωγική ανασυγκρότηση κ.λπ.) και κατά συνέπεια τη διαμόρφωση αιτημάτων, πλαισίων και στόχων πάλης με βάση αυτό το κριτήριο; Δηλαδή υπάρχει πάλη διαφορετικών γραμμών και κατευθύνσεων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Το κάλεσμα «ενότητας» είναι στην πραγματικότητα ενότητα κάτω από τις φτερούγες της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, της εργοδοσίας…

Οι κομμουνιστές και οι ταξικές συνδικαλιστικές οργανώσεις αγωνίζονται καθημερινά πάνω στα οξυμένα εργατικά προβλήματα, παλεύουν για την ουσιαστική ταξική ενότητα των εργαζομένων μέσα στα σωματεία, χωρίς να τους διαχωρίζουν ανάλογα με το τι έχουν ψηφίσει, ενότητα που διαμορφώνεται στη βάση της αντιπαράθεσης με την εργοδοσία, το κεφάλαιο, τους στόχους, τη στρατηγική του και όχι με την υιοθέτησή τους, όχι με το παζάρεμα τι θα χάσουν οι εργαζόμενοι, όχι με την υποταγή κάτω από τις σημαίες τους.

«Πλατφόρμες», «ανοργάνωτο»… και άλλες ανώδυνες ιστορίες

«Το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα δείχνει ότι δεν μπορεί να εντάξει τη νέα γενιά σε μια λογική διεκδίκησης», γράφει από την πλευρά της η «Αυγή» (σε πλήρη συντονισμό με τα «ΝΕΑ», που λένε ότι «η Αριστερά σήμερα, στο σύνολό της, μοιάζει να μην μπορεί να ξαναμαζέψει τον κόσμο στα σωματεία») και σπεύδει να προβάλει ως «λύση» το… ανοργάνωτο «κίνημα», τις ανώνυμες καταγγελίες στους κρατικούς μηχανισμούς, τις διάφορες διαδικτυακές πλατφόρμες.

Δεν τους πήρε βέβαια κανένας πόνος για το υπαρκτό πρόβλημα του χαμηλού βαθμού οργάνωσης της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τους νέους εργαζόμενους. Ο πραγματικός τους στόχος είναι ο κόσμος που νιώθει σήμερα αγανάκτηση, θυμό, που προβληματίζεται, να αισθάνεται ότι δεν έχει νόημα να δραστηριοποιηθεί στο συνδικάτο του, αλλά να στρέφεται οπουδήποτε αλλού, σε ανώδυνες και εύκολα ενσωματώσιμες μορφές. Τα ίδια μέσα, που «θάβουν» κάθε εστία αντίστασης όταν σε αυτήν διακρίνονται στοιχεία που στρέφονται ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο, προβάλλουν κατά καιρούς διάφορες «συλλογικότητες», «πλατφόρμες» κ.τ.λ. που πάνε κι έρχονται, αρκεί να μην έχουν σχέση με το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Είναι χαρακτηριστικό, άλλωστε, ότι μέσα από το υποκριτικό «κλάμα» τους για το εργατικό κίνημα, δεν χάνουν ευκαιρία να προσφέρουν άλλοθι στις πιο αντιδραστικές από τις προωθούμενες αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο: Αρθρο της «Αυγής», την περασμένη Πέμπτη, ξεκινώντας από τις «θλιβερές» και «χωριστές συγκεντρώσεις» για την Πρωτομαγιά, κατέληγε τοποθετούμενο ενάντια στη χρηματοδότηση των σωματείων (υπέρ δηλαδή του προωθούμενου οικονομικού στραγγαλισμού τους) και υπέρ της ουσιαστικής κατάργησης του δικαιώματος στην απεργία, μέσω της καθιέρωσης της υποχρέωσης συγκέντρωσης του 50%+1 συνολικά στον εργασιακό χώρο ή τον κλάδο για την κήρυξη απεργιακής κινητοποίησης, πετώντας και ένα πυροτέχνημα (;) για «υποχρεωτική εγγραφή όλων των εργαζομένων στα σωματεία τους»

Η αγωνία για τα «καθαρά σωματεία»

Με αντίστοιχη υποκριτική «αγωνία», τα αστικά επιτελεία εμφανίζονται να «ανησυχούν» μήπως επικρατήσει – όπως σημειώνουν τα «ΝΕΑ» – «η καταστροφική λογική να φτιαχτούν καινούργια, «καθαρά» σωματεία, λες και φταίνε οι δομές των σωματείων και όχι η συνείδηση και ο συσχετισμός».

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν τίθεται κανένα θέμα «»καθαρών» σωματείων», με την έννοια της πολιτικής συμφωνίας και του ενιαίου βαθμού πολιτικής συνείδησης όλων των μελών.

Οταν μιλάνε για «καταστροφική λογική «καθαρών» σωματείων» άλλο έχουν κατά νου: Εννοούν το διαχωρισμό της εργατικής τάξης από την αστική τάξη και τους «εθνικούς στόχους» της, τον διαχωρισμό του εργατικού κινήματος από τη γραμμή της ταξικής συνεργασίας, της υποταγής στο «ρεαλισμό» και στις «αντοχές» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τη γραμμή της αναμονής για φιλολαϊκές λύσεις από την εναλλαγή των αστικών κυβερνήσεων. Εννοούν δηλαδή το διαχωρισμό του εργατικού κινήματος από αυτήν τη γραμμή που το έχει οδηγήσει ως εδώ, από τη γραμμή που παραλύει, εγκλωβίζει και απογοητεύει.

Προϋπόθεση για την ανασύνταξη η ένταση της ιδεολογικής – πολιτικής πάλης στο συνδικαλιστικό κίνημα

Αυτό που πραγματικά τους ενοχλεί, αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο στόχαστρο όλης αυτής της παρέμβασης των αστικών επιτελείων είναι αυτή καθαυτή η γραμμή της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος για την οποία παλεύουν πρώτοι απ’ όλους οι κομμουνιστές στο συνδικαλιστικό κίνημα, η πάλη δηλαδή για προετοιμασία και ανάπτυξη της ικανότητας του εργατικού κινήματος να αντιπαρατεθεί με αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα, σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολουμένων της πόλης και της υπαίθρου, στην ενιαία επεξεργασμένη στρατηγική του κεφαλαίου και της καπιταλιστικής εξουσίας.

Το ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι του που δραστηριοποιούνται στα συνδικάτα αλλά και οι δυνάμεις του στο ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν διακατέχονται από καμιά διάθεση ωραιοποίησης της κατάστασης: Παλεύουν σε κάθε βήμα τους με την υποχώρηση στο εργατικό κίνημα, με την ανασφάλεια, το φόβο, τη μοιρολατρία, την απογοήτευση, αλλά βλέπουν και τις μεγάλες δυνατότητες, συμβάλλουν στη διαμόρφωση εστιών αντίστασης γύρω από διεκδικήσεις που αφορούν τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, δίνουν μάχη για την αποφασιστική βελτίωση του συσχετισμού δυνάμεων.

Αναδεικνύουν ως ζήτημα πρώτης γραμμής, ως μόνιμο μέλημα και κριτήριο της προσπάθειας ανασύνταξης την αντιμετώπιση του χαμηλού βαθμού οργάνωσης των εργαζομένων στα σωματεία και ξεχωρίζουν το ζήτημα της οργάνωσης των νέων εργαζομένων, των γυναικών, των μεταναστών.

Προβληματίζονται για τις νέες δυσκολίες που προκαλούν η γενίκευση της εργασιακής «ευελιξίας», η παρατεταμένη υψηλή ανεργία, ψάχνουν να βρουν τις κατάλληλες μορφές για την αντιμετώπιση αυτών των δυσκολιών, για την οργάνωση και την ενότητα των εργαζομένων ανεξάρτητα από εργασιακές σχέσεις, με κλαδικά σωματεία και παραρτήματα, με επιχειρησιακά σωματεία, με δημιουργία νέων σωματείων όπου κρίνεται απαραίτητο, με επιτροπές ανέργων σε κλάδους και σε γειτονιές.

Ιεραρχούν ψηλά το ζήτημα της σταθερής λειτουργίας των σωματείων, της εξεύρεσης τρόπων και μορφών που διευκολύνουν τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, με Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις κτλ., αλλά και με μορφωτικές, πολιτιστικές και αθλητικές πρωτοβουλίες κ.ά., με ενίσχυση της ταξικής αλληλεγγύης των εργατών και των ανέργων, με αλληλοβοήθεια και στήριξη της εργατικής – λαϊκής οικογένειας.

Προϋπόθεση βέβαια για να περπατάνε όλα τα παραπάνω στην πράξη δεν είναι απλά μια σειρά οργανωτικών μέτρων: Η υλοποίηση του κρίσιμου καθήκοντος της ανασύνταξης προϋποθέτει την ένταση της ιδεολογικής – πολιτικής πάλης μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Απέναντι στην οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας, των κρατικών μηχανισμών, των αστικών πολιτικών δυνάμεων, απέναντι στη γραμμή του «κοινού εθνικού συμφέροντος» και της υποταγής στους στόχους των καπιταλιστών, αντιπαρατίθενται η αναντικατάστατη δουλειά των κομμουνιστών στα συνδικάτα, η δράση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, που έχει κατακτήσει το να αποτελεί σήμερα σημείο αναφοράς ευρύτερα μέσα στην κοινωνία και το κίνημα ακριβώς γιατί αποτελεί συσπείρωση συνδικαλιστικών οργανώσεων σε αντικαπιταλιστική – αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, διακριτή τόσο σε σχέση με τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό όσο και με τη γραμμή του ρεφορμιστικού και οπορτουνιστικού ρεύματος.

rizospastis.gr

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας

kke-kthrio-5

Σε ανακοίνωση για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στα εμπορικά καταστήματα το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει:

«Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, με την ουσιαστική κατάργηση της κυριακάτικης αργίας των εμποροκαταστημάτων, υλοποιεί και ολοκληρώνει ένα πάγιο αίτημα των μεγαλεμπόρων και των πολυεθνικών, που ξεκίνησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση υποκριτικά «πανηγυρίζει» για την απόκρουση των αντεργατικών απαιτήσεων του ΔΝΤ, προωθεί την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, που αποτελεί το επιστέγασμα του «εργασιακού μεσαίωνα». Το μέτρο αυτό χτυπάει στην καρδιά των δικαιωμάτων των εργαζομένων, οδηγώντας σε ακόμα μεγαλύτερη επιδείνωση των εργασιακών τους σχέσεων, γενικευμένη ελαστική εργασία, ένταση της εκμετάλλευσης, ακόμα και αποδιοργάνωση της προσωπικής και οικογενειακής τους ζωής.

Είναι προπομπός και οδηγός νέων ανατροπών στις εργασιακές σχέσεις και τον εργάσιμο χρόνο για όλους σχεδόν τους κλάδους. Το ζήτημα της κυριακάτικης αργίας αφορά ιδιαίτερα τις γυναίκες και τη νεολαία που αποτελούν την πλειοψηφία των εργαζομένων στον κλάδο, όλο το λαό, που πρέπει να υπερασπιστεί το δικαίωμα να υπάρχει σταθερή ημέρα ανάπαυσης για όλους.

Την ίδια στιγμή οδηγεί τα μικρά εμπορικά καταστήματα -όσα δεν έχουν ήδη βάλει λουκέτο, εξαιτίας της κυριαρχίας των μονοπωλίων, της φτώχειας του λαού και της φοροληστείας- ακόμα πιο μαζικά στο κλείσιμο, λόγω των αυξημένων λειτουργικών εξόδων και του ανταγωνισμού με τα μονοπώλια, που πλέον, με ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα τους, θα αποσπάσουν ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς.

Το μέτρο αυτό επιβεβαιώνει ότι τα μέτρα των μνημονίων δεν αποτελούν μόνο κάποιες απαιτήσεις των δανειστών. Είναι οι κατευθύνσεις της ΕΕ για να προχωρήσει πιο γρήγορα η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, για να ανακάμψει η καπιταλιστική κερδοφορία πάνω στα συντρίμμια των εργατικών δικαιωμάτων και των κατεστραμμένων μικρομάγαζων. Είναι μια ακόμη απόδειξη για τον ταξικό, αντιλαϊκό χαρακτήρα της «ανάπτυξης», που επιδιώκουν η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα.

Οι ισχυρισμοί ότι η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές θα τονώσει την αγορά είναι προκλητικοί, σε μια περίοδο που έχουν τσακιστεί οι μισθοί και οι συντάξεις, που εκατομμύρια άνθρωποι δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες επιβίωσης.

Είναι ανάγκη, οι εργατοϋπάλληλοι και οι αυτοαπασχολούμενοι στο εμπόριο, με τον κοινό τους αγώνα, να ορθώσουν τείχος στην εφαρμογή αυτού του μέτρου, να διεκδικήσουν τη νομοθετική κατοχύρωση της κυριακάτικης αργίας, την κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων και πρέπει να βρουν την ενεργητική στήριξη από όλους τους  εργαζόμενους.

Η λύση βρίσκεται στην κοινωνική συμμαχία για την οριστική ανατροπή αυτής της πολιτικής. Αυτός είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος για τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους, ο δρόμος της αντεπίθεσης για την υπεράσπιση των δικών τους αναγκών και όχι για τα υπερκέρδη των μονοπωλίων».